deutsch       english       español       français      italiano
      にほんご       nederlandse       polska       português        русский      中国人


FAKE NEWS (kort verhaal)

Harald Renner



"Bisschop en gravin?" Hij strekte zijn rug uit. Veel te lang had hij naar de monitor gestaard.
Ze was het met hem eens. "Wie begint?"
"Dames eerst! Maar slechts dertig minuten, geen toegift, geen toegift".
"En nu weg! Kom niet terug zonder koffie." "En uit nu!" "En nu!

Harry Becker was de oudste "Haas in de stal" van de cultuurafdeling van een gerespecteerde wekelijkse krant. Wisselend met zijn collega Simone Niemeyer had hij de leiding over de rubriek "En niets dan de waarheid", ook wel bekend als de "Moeder van alle valse berichten".
In een uur tijd zouden de collega's beslissen en al snel ook de lezers, die de andere overtroffen hadden in het verzinnen van het beste huiveringwekkende, lugubere korte verhaal.
Een ijzeren regel was dat de auteur het kort moest houden, geen onnodige woorden.
Er bleef een standaard over. Het "kortste korte verhaal aller tijden", dat voortkwam uit een internationale wedstrijd. Alle deelnemers moesten aan drie voorwaarden voor het verhaal voldoen: het moest in vooraanstaande kringen spelen en iets religieus en iets erotisch bevatten. De eerste prijs ging naar de auteur van een verhaal met één zin:
"Mijn God, bisschop," zei de gravin, "haal je hand van mijn knie af."

Toen Simone alleen was, sloot ze haar ogen en opende ze haar favoriete boek "Fundamentals and Techniques of the Art of Writing" in het wilde weg.
Ze opende haar ogen. Het eerste woord op de pagina was "Ibsen". De duistere toneelschrijfster uit het Noorden had haar al tijdens haar studie geïrriteerd. Geen goed begin voor een gelukkig verhaal.
Dus ging ze "Ibsen" in de zoekmachine en vond "Ibbenbueren" als een andere suggestie. De volkshogeschool van het dorp promootte een magische avond met "Merlijn, de meester der illusies". Niet slecht, dacht ze en keek naar de klok.

Een half uur later, Harry, balancerend twee kopjes latte vakkundig, slenterde in de werkplaats van zijn collega.
Simone stond op en gaf Harry haar plaats zodat hij het verse werk kon bewonderen.

Merlijn, de meester van de illusies in Ibbenbueren, had onbedoeld de truc met de duif in de cilinder laten zien. De misleiding was gebaseerd op de perfecte afleiding van het publiek op het beslissende moment. Het moet verborgen blijven dat een duif in een zwarte tas eerder aan de achterkant van de tafel was bevestigd, onzichtbaar tegen de zwarte achtergrond.
De goochelaar tilt zijn cilinder op en laat zien dat deze leeg is.
Het vergt oefening en vaardigheid om het duif met een vloeiende beweging uit de zak en in de hoed te bewegen, voordat de goochelaar het weer aantrekt.
Elk kind kent de rest. De tovenaar tilt de hoed weer op en een levende duif fladdert door de hal.

De mensen in het dorp kenden een gepensioneerde en altijd ontevreden biologieleraar als militante dierenbeschermer. Het irriteerde hem dat hij helemaal links van de eerste rij moest zitten. Dus hij miste niet hoe de truc werkte - zo eenvoudig en banaal, en zo kwellend voor de opgesloten duif!
In de weken daarna bleef hij kritiek leveren op de blootgestelde goochelaar - en bij hem alle goochelaars die duiven uit hun hoed toveren. Het publiek reageerde met protest. "De duif bevrijden' werd een gevierde slogan.

Een onderzoeksjournalist onderzocht het schandaal en ontdekte dat een tovenaar in Sonthofen niet meer met een levend dier werkte, maar met een echte imitatie van polyethyleen. De journalist onthulde de bouwplannen van de drone, die de kunstmatige vogel hielp bij zijn bevrijdende vlucht. Hij had echter niet verwacht dat hem zo veel rauw verbaal misbruik zou overkomen. Zelfs doodsbedreigingen behoorden tot hen. De les deed hem veel pijn: Niet alleen biologieleraren, maar ook tovenaars waren militant en gemakkelijk te ontsteken.
Magische trucs blootleggen? dat was helemaal niet mogelijk.

"De plot is in orde', vroeg Simone.
"Je kunt er iets van maken, maar de clou ontbreekt nog steeds.
Ze glimlachte.
"Ik heb al vijf ideeën, de ene beter dan de andere".
Harry wist dat dat waar was. Hij knikte naar de deur.
"Nu is het mijn beurt."

Tijdens het zoeken had hij zijn ogen gesloten en "Constanze Mozart" gevonden. De vrouw van de onsterfelijke componist. Hij gaf echter de voorkeur aan het "Bodenmeer" dat door de zoekmachine werd aangeboden. Op YouTube vond hij een vage videoclip. Drie jongens probeerden over het water te lopen. In navolging van het grote voorbeeld. Een paar doorzichtige plastic kisten dreven op de zee - met de opening naar beneden gedraaid, zodat de lucht zich in de holtes ophoopte. Goed in theorie, ongeschikt in de praktijk. De voorstelling viel in het water. Geen kijkcijfers op YouTube, maar een goed sjabloon voor Harry.

In zijn verhaal vielen de jongens niet in het water, maar balanceerden ze op de dozen totdat ze in een plotselinge mistmuur werden opgeslokt. De wereld heeft de jongens nooit meer gezien.
Drie toeschouwers waren getuige van de gebeurtenis. Zij beeldden het anders uit. Een oude dame in een rolstoel zwoer dat ze de contouren van drie zeilen in de mist had gezien, misschien van een driemastbarak. Het schip was uit de gladde zee verdwenen toen de mist oploste. Het nichtje van de oude dame die haar rolstoel duwde, herinnerde zich dat ze in de mist oscillerende lichten in verschillende kleuren kon zien. Ze had iets soortgelijks gezien in de serie "Ruimteschip Enterprise".
Een jongeman meldde dat er niets te zien was behalve mist, noch zeilen, noch lichten. Maar hij had ook een interessante theorie. "Cui bono' vroeg hij. Wie ontvoerde de jongens en profiteerde het meest? Misschien waren het begaafde hackers met waardevolle ervaring in de cyberoorlog. Welke vriendelijke of tegengestelde geheime dienst zou geïnteresseerd zijn in hun algoritmes?

Simone las het verhaal. "Je hebt nog steeds geen clou", was ze blij.
"Ik kan het aan de lezer overlaten, nietwaar?
"Echt niet", protesteerde ze, "iedereen voelt zich in de steek gelaten. Er moet nog een ander rotje zijn. Iets dat goed past bij het gaan voor water?" "Echt niet," zegt ze.

Harry heeft goed nagedacht.
"Wat denk je ervan: Een ijdele politicus, wiens zelfoverschatting legendarisch was, bedankte God voor het feit dat hij zoveel ongekende talenten - behalve één die hij nog niet had: hij kon niet op het water lopen. God was genadig, willigde het verzoek in en de staatsman kon voortaan over de golven lopen.
Twee vissers, die de politicus van de media kenden maar hem niet mochten, keken naar het spektakel met de wenkbrauwen. De een zei tegen de ander: Zie je, hij kan niet eens zwemmen!"

Simone schudde haar hoofd. "Waarom praten we altijd over de moeder van al het valse nieuws? Tevergeefs overmoedigheid - dat is een mannelijk voorrecht."

Impressum       Privacy     Afbeeldingen: www.pixabay.com