deutsch   english   español   français  italiano
  にほんご    polska   português    русский


Nu of nooit! (kort verhaal)

Brigitte Neumann



"Erna, zoals altijd, de blauwe. En de zonneolie en de badhanddoek en de strandsandalen ook", roept Erwin Krüger vanuit de slaapkamer tegen zijn vrouw. Hij sluit de nieuwe zwarte koffer en legt deze vanaf de rand van het bed op het witte tapijt.

"Erwin, je moet haast maken. De taxi komt hier binnenkort", klinkt de stem van mevrouw Krüger die uit de keuken schuift.

Hij antwoordt niet en zucht als hij zichzelf in de spiegel bekijkt. "Erwin, wie ben jij", mompelt hij, kijkt naar de sporen die bijna zeven decennia van het leven op zijn gezicht hebben achtergelaten, streelt zijn gladde, geschoren, gerimpelde kin en onderzoekt zijn haar als het lichter wordt. De grijze krullen kunnen nog steeds niet getemd worden. "Als ik het wist," antwoordt hij op zijn reflectie, fronsend op zijn voorhoofd.

Frau Krüger stapt de slaapkamer in. Ze houdt een stoffen zak voor hem uit: "Voor onderweg.

"Dank u wel. Erwin draait zich af van de spiegel en grijpt de tas. Hij weet al wat er in zit: een dubbelgesneden pomp met kaas, een beboterd hambrood, een appel, een Capri zon oranje en twee verfrissende doekjes voor onderweg. Alles zoals gewoonlijk, voor de twintigste keer dit jaar. Onder de kerstboom was weer het ticket voor de tiendaagse vlucht naar Mallorca. Elk jaar ontmoet hij er twee oude vrienden van zijn studie. Overdag duiken ze in zee en 's avonds aan de bar van het hotel.

Maar dit jaar zou niets worden zoals altijd. "Erwin, wat is er mis met je" had hij zich afgevraagd tijdens zijn dagelijkse middagwandeling. Het ontbrak hem aan de vertrouwde anticipatie op de reis. "De mens, denk erover na," kietelde het in hem. "Alles loopt zoals gewoonlijk. Elke minuut lijkt voorgeprogrammeerd. En zelfs op Mallorca weet je al wat wanneer en hoe dat gaat gebeuren. Is dat leven? Tekenen, teekken, teekken, teekken...."? Hij was bang en keek om zich heen. Registreert grijze lucht, schone trottoirs, goed onderhouden voortuinen, geen beweging waarneembaar, zelfs niet de wind die door de bomen en struiken dwarrelt. Alles leek stil te staan, alleen de levensklok in hem tikte.

De oude gele telefooncel vangt zijn blik. Jarenlang hadden ze het geïntegreerd in het straatbeeld op de hoek. Maar op die dag viel haar oog op hem, want voor één keer belde iemand, gebarend. Dat de telefoon nog steeds werkte! Het duwde fragmenten van woorden naar buiten. "Het weer is geweldig..... Er staan hier palmbomen, veel zelfs".....

Palmbomen? Mooi weer? Hier? Daar werd het daar dageraad Erwin Krüger. De onbekende beller heeft net een alibi gekregen! Hij luisterde niet meer. Dat is het: uitbarsten, gewoon uit de sleur breken, iets anders doen, ergens naartoe reizen, iets doen wat niemand van hem verwachtte, de keurige, goed onderhouden, betrouwbare, ondertussen gepensioneerde ambtenaar. Hij voelde zich als Erwin aan de balie van de school. "Zij noemden hem de "nerd", de Einserschüler. Hij haatte vaak zijn deugdzame gedrag - en toch vond hij niet de moed om het te bestrijden. Tot op dit moment was hij nog nooit uit de rol van een goede leerling gestapt.

"Erwin, nu of nooit," herinnerde hij zich.

De volgende dag vertelde hij zijn vrienden onder een voorwendsel. Dat was makkelijker dan hij had gedacht. Nu bereidt hij zich voor op een reis alleen naar Berlijn, de stad uit zijn jeugd, die hem verjaagd en aangetrokken heeft, vreemd is geworden en toch bekend is gebleven. Hij vertelde zijn vrouw geen woord over zijn plannen, omdat hij alles wilde doen wat hij dacht dat hij zou verwachten.

De telefooncel werd zijn geheime bondgenoot. Van daaruit huurde hij een kamer in een klein hotel op Prenzlauer Berg, genaamd een oude vriend, was blij met zijn uitnodiging, maakte een afspraak met hem en bestelde kaartjes voor een cabaretavond in de distel. Dat was genoeg van een vast programma. De rest van de tijd liet hij zich gewoon drijven - en ging op ontdekkingsreis.

Erwin Krüger is nu op weg naar het station. In zijn hand voelt hij het gewicht van de nieuwe koffer, verpakt voor Mallorca, en in zijn hele lichaam het opwindende gevoel van een goede jongeman die uitbreekt. Hij aarzelt even aan de kassa. "Erwin, niet knijpen", moedigt hij zichzelf aan en eist een ticket naar Berlijn met een stevige stem. Toen hij aan boord van de ICE stapte, hoopte hij dat er ook daar telefooncellen zouden zijn. Hij heeft ze nodig om verslag uit te brengen over palmbomen, stranden en prachtig zwemweer.

Impressum       Privacy     Afbeeldingen: www.pixabay.com