deutsch   english   español   français  italiano
  にほんご    polska   português    русский


Het geheim (kort verhaal)

Brigitte Neumann


Felix struikelde van de ene voet naar de andere. Hij hoorde het motorgeluid van de schoolbus achter de bocht. Nu reed hij de rustplaats in en stopte vlak naast hem. De deur ging open. "Hallo Felix, wilt u verder gaan? Hannes, de buschauffeur, glimlachte naar hem.

"Hallo Hannes, ja. Ik heb al op u gewacht".
Hij stapte in en ging zitten op de passagiersstoel die Hannes voor hem had ingeklapt. Iedereen noemde de buschauffeur "Hannes". Ook de volwassenen in het dorp. Misschien was hij eind jaren dertig, slank, bijna slungelig, bijna slungelig, en zag hij er jeugdig uit in zijn heldere poloshirt en blauwe jeans. Zijn donkerblauwe piekhoedje zat op zijn hoofd alsof het erop was gegroeid. Sinds de kleine dorpsschool in Hinterhausen tien jaar geleden gesloten was, reed hij de kinderen naar de school in Neustadt. Iedereen kende hem, niemand sprak over hem. Hij begroette een vriendelijk, kwam altijd op tijd weg en begreep dat zelfs de meest levendige kinderen tijdens de busrit op hun plaats bleven zitten.

Felix was stiller dan de meeste andere leerlingen, zat altijd rechts op de eerste rij, zonder bankbuurman, leek een buitenstaander in de menigte van lachende en kabbelende kinderen, hoewel hij ook afkomstig was van een van de oudgevestigde boerenfamilies, die hun leven en mogelijk van buitenaf in de huizen en binnenplaatsen met de dichte gordijnen voor de kleine ramen en gesloten poorten hadden afgesloten, de binnenplaats op zondag altijd schoongeveegd en alleen de nette woonkamer openden voor degenen die binnenkwamen.

Maar Felix viel op ondanks zijn afzondering. "De dorpsjongens noemden hem "Vuurhaar" vanwege zijn rode haren en de wervels op zijn hoofd, die het toch al borstelige haar naar boven toe vermengen.
"Waar hij ze kon vinden", vroegen de dorpelingen zich achter hun handen af. Zijn moeder droeg een dikke, donkerblonde haarknoop. Hiermee probeerde ze haar krullen te temmen. Maar dat is alleen maar gelukt. Het haar van zijn vader is in de tussentijd dunner geworden. Niemand in de familie en in het dorp had rood haar en wervelde ook zo rond.

Alleen Felix ging vanuit Hinterhausen naar de derde klas. Op donderdag eindigde zijn les een uur voor die van de anderen. Hij bracht niet het wachttijdstip in de lounge door, maar rende naar de bushalte en hoopte dat Hannes eerder zou aankomen. Omdat hij hem leuk vond en graag naar hem luisterde toen hij hem vertelde over zijn reizen naar bijvoorbeeld Noorwegen. Tijdens de zomervakantie reed Hannes groepen met deelnemers tot ver buiten Neustadt en omgeving. Hannes raasde over de fjorden en de donderende watervallen, zodat Felix al volgend jaar met hem mee zou willen gaan.

Vandaag leek Felix doordacht. vroeg hij: "Hannes, is het waar dat Noorwegen zo groot is?

"Zeker, waarom niet?

Felix duwde rond en keek naar beneden.

"Hannes, is Noorwegen soms triest?

"Ja, soms als het regent. Dan zijn de druppels als tranen en is alles donker en somber. Bedoel je dat? Hannes keek naar Felix. Het antwoord was voor hem niet bevredigend. "Nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel, maakt Noorwegen je verdrietig?

"Waarom?

Felix keek naar Hannes. "Hannes, ben jij mijn vriendin?

"Ja', antwoordde de buschauffeur.

"Als ik je een geheim vertel, vertel je dat dan niet aan iemand in de wereld?

"Dat zal ik je niet vertellen. Geweldig woord van eer. Hannes stak zijn rechterhand uit voor bevestiging en tikte met zijn linkerhand op zijn pet.

"Hannes, gisteren vertelde ik mijn moeder over Noorwegen en vroeg haar of we daarheen konden gaan. Ik vertelde haar dat ik graag met je mee zou gaan in de bus tijdens de zomervakantie omdat je er zoveel over weet". Felix struikelde, keek naar zijn handen en knikte zijn vingers alvorens verder te gaan. Hannes luisterde.

"Toen vertelde ze me dat ze tien jaar geleden in Noorwegen was, maar ik kon er met niemand over praten, zelfs niet met jou, en dat deze reis haar hele leven had veranderd. Waarom dan, vroeg ik haar. Toen nam ze me in haar armen. Maar ik merkte nog steeds dat ze huilde. Daarna was mijn haar nat", drukte Felix de volgende zinnen uit. Hij slikte in. Hij had een dikke knobbel in zijn keel. Hij streelde zich over de rode harenwhirlpool terwijl hij wilde controleren of het nog nat was en keek naar Hannes. "Waarom houdt u uw pet vast?

"Soms, Felix, houd je je vast.

Ook Hannes leek verdrietig, maar glimlachte naar hem: "We hebben het volgende week over Noorwegen. Kijk, de andere kinderen komen er al aan.

Toen Hannes thuis zijn pet aan de haak naast de spiegel hing, keek hij naar binnen. Een rode borstelhaar werveling schitterde op hem.

Impressum       Privacy     Afbeeldingen: www.pixabay.com